Ervaring na Transformatie-Avond
Alles zat tegen; vriendin met wie ik samen zou gaan, belde op het laatste moment af, ik moest alleen naar een nieuwe locatie in Groningen, er waren allemaal wegomleggingen, ik moest parkeren in een parkeergarage, alleen door de garage wandelen waar twee uitgangen waren en ik nam de verkeerde, ik was verdwaald, mijn Tom Tom sprak ineens Japans,ik moest Richard (vriend van Ranjana) uit de nieuwe ruimte kapen, daardoor kwamen we te laat en moest iedereen op mij wachten.
Ik ging rustig zitten en aanvaarde dat het was zoals het was, sloot mijn ogen en wachtte geduldig op wat ging komen.Ik hoorde allemaal zinnen, zinnen die nauwelijks indruk meer maakte.“Ik geloof dat ik hier klaar mee ben, dat heb je soms, dan weet je dat je het nu wel Weet. We zijn een eenheid, vorm en schil het is waar we kiezen aan vast te houden, bla bla bla.”
Tot de wezens van het licht ons vroegen of we bereid waren zelfs even onze vorm los te laten. Beng! Er gebeurde iets in mij. Een oog ging open en keek bedenkelijk richting Ranjana, ik voelde verzet en ik hoorde een ‘NEE’ in mij stemmig klinken. Mijn vorm is van mij!
Dat was het, verder waaide alles langs mij heen en maakte niets meer indruk. Feitelijk was ik al weer bezig met naar huis gaan en had ik al besloten dat dit mijn laatste Transformatie-Avond was. In de dagen erna gebeurde er, zoals ik al verwacht had, niets. Het nieuwe bewustzijn drupte echter beetje bij beetje binnen.
Als we werkelijk een eenheid zijn dan mag ik mijn vorm loslaten,dan verander ik nu en dan mijn perspectief. Ik bekijk de wereld mogelijk eens door de ogen van een ander.
Ik kruip helemaal in de vorm van de ander, stel mij voor dat ik diegene ben. Ik krijg dan een andere kijk op dingen.
Daarna volgde nog een belangrijk nieuw inzicht.
Als buiten binnen is en binnen buiten dan kan ik dus ook het perspectief in mijzelf wijzigen. Ik weet dat er meerdere karakters in mij wonen, ik wil hun allemaal leren kennen maar dan vanuit hun blik op de wereld. Mogelijk kan ik zelfs de dialoog met deze karakters hebben. We zouden echt kunnen praten met elkaar. Daarvoor moet ik wel echt leren luisteren, echt hun blik leren zien.
Gevolgd door een nieuwe reactie.
Je kunt nooit heel zijn als je nooit bereid bent je vorm los te laten. Je ogen zullen moeten kunnen reizen naar alle perspectieven. En dus stelde ik mijzelf de volgende vraag. Waar ben jij eigenlijk bang voor mens die vorm niet wil loslaten? Weet je hoeveel karakters zich kwamen voorstellen? Ha ha ha, allemaal, alle karakters in mij. Weet je wie niet kwam? De gevallen Monique die misgreep toen het er ooit op aan kwam. Ik heb naar binnen geroepen: “Ik zie je, ik begrijp je paniek, ik ben er voor je, ik houd van je. Die laatste zin breidde zich uit, eerst naar alle karakters, automatisch naar andere mensen (grappig hoe dan situatie naar je toe wandelen waarmee je direct kunt oefenen), als vanzelf naar de maatschappij, de politiek, het gezin, familie. Vroeger deed ik dat ook wel, zo heel bijzonder is het nou ook weer niet maar nu is het anders.
Wat is er nu anders dan voorheen?
Er is een bewustzijn herboren dat kijken door de ogen van een ander niet alleen een interesse in de ander is, het is een weten dat jij de ander ook bent, dat de ander ook in jou aanwezig is. Er is een diep gevoel van begrip, wijsheid, openheid en flexibiliteit herboren. Dit. Dit is liefde. Dit is wat onvoorwaardelijk liefhebben is. Dit is niet iets waar ik ‘aan moet werken’, dit is er ineens. Het is een vermogen om lief te hebben. Ik voel het in mijn hart.
Ik heb het vermogen om lief te hebben herinnerd.
Ik heb het vermogen om de dialoog te hebben weer aanvaard.
Strijd heeft alleen nog het nut dat het terug voert naar deze glimp op vrede, alsof strijd nog slechts de boodschap geeft: “Monique, de dialoog. Vraag de ander:” Waar ben jij eigenlijk bang voor, mens die vorm niet wil loslaten? Ben je bang om te vallen in onveiligheid, ben je bang om de grip op veiligheid te verliezen?” Alleen samen kunnen we over de eindstreep dus vertel me; hoe zie jij het voor je, wat is je tempo, wat kan je aan, wat kan je niet aan, waar zie je tegenop, wat vind je leuk en wat vind je niet leuk.
Duizenden vragen heb ik je te stellen vriend, kom laat me in jouw ogen wonen.
Ik ben zo onder de indruk van de resultaten… Nou ja, nu heb ik me maar weer opgegeven voor de volgende transformatieavond (18 september 2013).
Monique de Vries, Hathayoga-docente, Friesland
